El-aziz Gazetesi-Ve Zafer Yakındır... | Medya toplumun sinirleridir...

Kısaca sizi tanıyalım…

1974 Elazığ doğumluyum. İlk orta, lise ve üniversiteyi Elazığ’da okudum. Evli ve bir çocuk babasıyım.

Spikerlik gerçekten zor bir iş… Dışarıdan kolay gibi gözükse de… Ama kendinizi geliştirmeniz lazım. Gündemi takip etmek, okumak, konular hakkında malumat sahibi olmak lazım. Ayrıca Elazığ gibi 600 bin nüfuslu bir ilde görev yapmak da kolay değil. İnsanları sizi tanıyor. Adab-ı muaşeret kurallarına, yaptıklarınıza, oturup kalktığınız kişilere, yerlere dikkat etmeniz lazım. Bu her insanın görevi olduğu gibi toplum önüne çıkan bir insanın çok daha büyük bir görevi… Ayrıca zaten yüz kızartıcı bir suç işleyen kişilerin spikerlik yapması kanunla da yasaklandı. Ama tabi böyle olmasa da insan yaşantısına dikkat etmeli. Yani kısaca spikerlik hemen hemen her alanda kendini yetiştirmek demektir. Ayrıca kişiliğini korumak, aldığın aile terbiyesini işine katmak çok önemli… Yani kendinizi bilmek zorundasınız en başta… 10 yıl boyunca ben de buna gerçekten dikkat etmeye çalıştım. Bunlar özel hayattaki yönlerimiz. Bir de iş hayatında var. Mesela televizyonda izlenen bir dakikalık görüntünün burada hazırlanışı en az 18 dakikadır. Artık gerisini siz düşünün…

Spikerlikte amaç izleyeni habere odaklamaktır. Sizin bunu yaparken izlediğiniz bir yöntem var mı?

Bir haber sunmak vardır bir de okumak vardır. Okumak daha çok perfore yani dip ses için geçerlidir. Ekran karşısındaki kişi haberi sunmak görevindedir. Ben de sunmaya çalışıyorum. En azından işimi en iyi şekilde yapmaya çalışıyorum. Habere odaklamak gerçekten de bir spiker için en önemli iştir. Bunun için de habere uygun bir format geliştirmeniz ve ona uygun da sunum yapmanız, vurgularınızı, ses tonunuzu ve yüzünüzü ona göre kullanmanız gerekiyor. Bir yerde iyi spikerlik metni içselleştirmeyi de gerektiriyor.

Haber merkezimizde çok değerli insanlarla çalışıyoruz. Sadece bir tek kişi hazırlamıyor tabi… Ama böyle biraz da özenip üzerinde durduğunuz zaman gerçekten de çok iyi ve etkili bir haber çıkardığımı da tecrübe etmişimdir. Mesela duygu yüklü, duygu yoğunluğu fazla olan metinlerle genelde ben ilgileniyorum. Biraz duyguyu işin içine katıyorsunuz, ona göre sunuyorsunuz böyle olunca da etkili oluyor.

Öncelikle giriş cümlesi çok önemlidir. Bu haberi sonrasına bağlayan unsurdur. Yani insanların haberin ya da yazının devamına nasıl bakacağını giriş cümlesi belirler. Ben de bunu okuduğum yazılarda, izlediğim haberlerde takip ederim ve önem veririm. Ayrıca bunun yanında hitap cümleniz de önemli. Ben de sevgili seyirciler demeyi özellikle tercih ediyorum.

Ulusal televizyonlarda bile ne kadar başarılı olsalar da bir isim çok uzun yıllar bir yerde kalamıyor. Sizin on yıldır aynı kanalda olmanızın sebebi nedir?

Bunun bence üç sebebi var. Sevgi, saygı ve güven… Bunlar karşılıklı olunca kalıcılık da oluyor. Siz işinizi iyi yaptıkça kalıcı da oluyorsunuz. Bizler Murat Turan olsun, Eşref Turan olsun, Zeki Akbıyık olsun hepsiyle çok iyi ve yakın ilişkiler içindeyiz ama tabi ki saydığım bu üç temel esas üzerine... Artık aile gibi görüyoruz ve ailece gidip geldiğimiz evler arasına girdiler. Çok güzel bir ortamımız var burada…

Tabi biz de canlı yayın yapıyoruz bu da zor tabi… Mesela bazen haber görüntüsü yetişmiyor arkadaşlar da içeriden sunumu uzat diye bilgi veriyor. Eee yapacağınız bir şey yok, mecbur artık kendinizden bir şeyler katarak uzatmaya çalışıyorsunuz. Bizim yaşadığımız zorluklar genelde bu tarz oluyor.

Ben de artık bir meziyet hâsıl oldu. Prompter cihazını kullanmıyorum. Artık haber metinlerini ezberden okuyorum.(Gülüşmeler) Dolayısıyla hiç işim olmuyor prompterla…

Bir Umut isimli bir programımız vardı ama onu durdurmak zorunda kaldık. Çünkü televizyonumuz artık yardım için gidip gelenlerle dolup taşıyordu. Artık başka işle ilgilenemez olduk. Bu sebeple durdurduk ama yakında yeniden bu program yayına başlayacak. İnşallah yine pek çok ihtiyaç sahibine ulaşırız. Bizim o zamanki amacımız gerçek ihtiyaç sahiplerine ulaşmaktı ve gerçekten de çok ihtiyaç sahibi kişilere ulaştık ve hayırsever kişilerle buluşturduk. Biz bir köprü olduk yani…

Gelecekle ilgili hedefleriniz neler? Bir ulusal kanalda spikerlik yapmayı düşünür müsünüz?

Artık ulusal kanal ya da yerel kanal demektense yaygın izlenen kanal diyelim… Çünkü yerel televizyonlar da artık internetten izlenebiliyor ama yaygın değil. Ulusal kanala yeterlilik açısından bakarsak ben kendimi yeterli görüyorum. İnsan ulusaldaki bazı sesleri duyunca kendine güveni daha da artıyor. Yani yapabilirim ulusalda da... 2002 yılında Kanal 7’den bir teklif almıştım. O zaman Ahmet Hakan sunuyordu ve ben de bu kanalda ses tonumuzu beğendikleri için çalışmaya çağrıldım. Ama o zamanki şartlar uygun olmadığı için gitmemiştim. Bundan sonra olur mu bilemem. Ama kendinizi pazarlamadıkça ya da pazarlayanınız olmadıkça transferde pek mümkün olmuyor. Böyle bir girişimim de pek olmadı… İstemedim de… Gerçi spikerlikte yüz yıpranıyor da… Yani belli bir süre ancak yapabiliyorsunuz.

Malumunuz gazetecilikte zaman mefhumu yoktur. Tabir-i caizse gün 8'de başlar ne zaman biteceğini Allah bilir… Bizim arkadaşlar da sabahın 8’inden itibaren görüntüler almaya, haber getirmeye başlarlar. Metin yazmaya başlarız. Montajları yapılır, seslendirme gerekirse yapılır. Ve ayrıca her gün hiç aksatmadan saat 17’de yaptığımız bir haber toplantımız vardır. O toplantıda da bir araya gelir haberlerimizi masaya yatırır eksiklerimizi belirler, yapılabilecek olan şeyleri de yaparız. Ve akşam 20.00’ı gösterdiğinde de 1 saat ya da 45 dakikada da tüm malzemelerimizi tüketiriz.

Bilmiyorum izleyenler benim üslubumu birine benzetiyor mu ama ben kimseyi örnek almadım. Alsam samimiyetimle söylerdim. Kendime has bir üslubum var diyebilirim.

Yok… Ancak vaktimizi bu işe yetiştirebiliyoruz. Bunun haricinde uğraşmıyorum.

Radyoculuk olsun televizyonculuk olsun kendiliğinden başladılar bir uğraş vermedim desem yeridir. Ama bu mesleğe girmeseydim medya alanında olmayı da pek istemezdim. Öğretmen olurdum galiba. O işi iyi yapabileceğime inanıyorum.

Bu çok önemli… Gerçekten de bir haber yapıyorsunuz ya da program… Bunun etkisini pozitif ya da negatif etkisini direk toplumun içinde görebiliyorsunuz. Bazen daha televizyondan dışarı çıkınca alıyoruz. Bazen yolda bizi durdurup ya tebrik ediyor ya da telkin ediyorlar. Tabi yine şahsımla gideceğim… Hiç izlenmeyen bir yere de gittiğinizde sizi Kanal E’nin spikeri diye tanıttıklarında bir bakıyorsunuz hiçbir tepki vermiyor, tanımıyorum diyor. Şahsımdan cevap verdim ama bu habercilik, medyacılık konusunda da geçerli bir ölçüdür. Yani medyayı bir toplumun sinirleri diyerek tanımlamak doğrudur derim. Yani medyanın ulaştığı yerden tepkiyi alabiliyorsunuz diğer yerlerde hiç his yok denebilir.

Radyoculuk yıllarımda DJ’lik yaptığımda Fatih Kısaparmak’ın “Keke eyvah duman oldum” diye bir türküsü vardı. Ben de çok sever ve çok sık yayınlardım. O zamanlardan beraber o işe başladığımız arkadaşım Vahap Bilgeç bana yayına gelirken “keke geldi, keke gitti” derdi. Oradan bana lakap olarak yapıştı kaldı. Gerçi televizyonculuğa başladıktan sonra bu azaldı ama yine de kullanılıyor. Bu arada söyleyeyim Keke küçük kardeş demek…

Sizi haber sunarken, konuk ağırlarken çok gördük… Soru sormak mı kolay cevap vermek mi?

Tabi soru sormak için de epeyce hazırlık yapmak gerekiyor ama yine de cevap vermekten kolay. Siz hiç haber sunarken ya da soru sorarken böyle terlediğimi gördünüz mü? (Gülüşmeler)

Peki, iyi ilişkilerimiz var dediniz ama sonuçta ne de olsa yönetimle muhatap oluyorsunuz… Yaptığınız haberlere yönetimin müdahalesi oldu mu hiç?

Elbette ki müdahale oluyor ama tabi bunlar da işin gereği artık… Medya öyle kolay yürütülebilen bir sektör değil. Ama müdahale çok olmuyor… Rahatız bu konuda.

	Haber Arşivi \| Künye \| Tanıtım \| Bize Ulaşın \| Giriş sayfam yap \| Sık Kullanılanlara Ekle \| Sitene ekle